..::کلبه عاشقان درویش::..

این همه من گفتم شما خندیدید .... یک ذره هم شما بگید من بخندم !!!!!

هنگاميكه ابوريحان بيروني در بسترمرگ بود فرزندش به او گفت اخرين خواسته خود را بگو تا انجام دهم
ان دانشمند گفت مربا بده بابا

شــــــــب چو تنها می نشینم با خـــــــیالت گرم راز

هر نـــــــدا آید به گوشم گویم این آوای اوست

روزها چون بگذرم از کوچه های آشـــــــنا

هر کجا پا می نهم گویم که جـــــــــــــای پای اوست

هر شـــــــب روشن که ماه دلربا خندید به من

ای عجب در چهره ی مهــــــــتاب میبینم تویی

خــــــــواب ناآرام من آئینه تصویر توست

رو به هر سو میکنم در خــــــــــــــواب میبینم تویی

از زمســـــــــتان جدایی روز و شب گویم به خویش

یاد ایـــــــامی که با هم نوبهاری داشـــتیم

اگر  می دانستی که چقدر دوستت دارم

سکوت را فراموش می کردی

تمامی ذرات وجودت، عشق را فریاد می کرد.

اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم

چشمهایم را می شستی

و اشکهایم را با دستان عاشقت به باد می دادی.

اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم

نگاهت را تا ابد بر من می دوختی

تا من بر سکوت نگاه تو

رازهای یک عشق زمینی را با خود به عرش خداوند ببرم.

ای کاش می دانستی...

اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم

هرگز قلبم را نمی شکستی

اگر چه خانه ی شیطان شایسته ی ویرانی است.

اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم

لحظه ای مرا نمی آزردی

که این غریبه ی تنها، جز نگاه معصومت پنجره ای

و جز عشقت، بهانه ای برای زیستن ندارد.

ای کاش می دانستی...

اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم

همه چیز را فدایم می کردی

همه آن چیز ها که یک عمر بخاطرش رنج کشیده ای

و سال ها برایش گریسته ای.

اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم

همه آن چیز ها که در بندت کشیده رها می کردی

غرورت را...  قلبت را...  حرفت را...

اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم

دوستم می داشتی

همچون عشق که عاشقانش را دوست می دارد.

کاش می دانستی که چقدر دوستت دارم

و مرا از این عذاب رها می کردی

ای کاش تمام اینها را می دانستی . . .

دستم را تو بگير
التماس دستم را بپذير
درماني باش پيش ازآني كه بميرم

آوازي باش پرواز اگر نه اي
همدردي باش همراز اگر نه اي
آغازي باش تاپايان نپذيرم

گلداني باش گلزار اگر نه اي
دلبندي باش دلدار اگر نه اي
سبزينه باش با فصل بد و پيرم

ازبوي تو چون پيراهن تو ،
آغشته شد جانم با تن تو
آغوشي باش تابوي تو بگيرم

لبخندي باش درروز وشب من
درهم شكست ازگريه لب من
باراني باش براين تشنه كويرم

آهنگي باش دراين خانه بپيچ
پژواكي باش ازبگذشته كه هيچ ،
آهنگي نيست درنايي كه اسيرم

باز دوباره تنهایی شب و سکوتت؛

باز دوباره یاد تو غم نبودنت؛

باز دوباره بهت می گم تنهام گذاشتی؛

رفتی و این بغض و توی صدام گذاشتی؛

می خوام بهت بگم پیشم بمون اما نمی شه؛

می خوام بهت بگم نرو نرو مگه چی می شه؛

بعد تو پرسه می زنم شبای سرد و خست رو؛

تو رفتی منو حست پشت سرت گفتم نرو؛نرو؛

می خوام تموم کنم این قصه تلخ و با تو؛

می دونی چقدر فاصله  قلبم تا تو ؛

منو تو بازهر دو شدیم  دچار درد,نگاه سرد,به رنگ پاییز سرد؛

اگه بهت گفتم برو چون که بریدم ذره ذره آب شدم به آخر رسیدم؛

آتیشم زدی منو کشتی صد بار بس دیگه برو دست از سرم بر دار؛

چند تا سوال این خوره روحمو می خوره

بعد از من کی میاد دلم از دل حوره پره؛

داد زدم رو به آسمون که بی جواب بود

فهمیدم دیگه کمک خواستن نداره سود؛

اما خواستم بمونم به لب رسید جونم

من از جونم گذشتم تا تو باشی تو خونم؛

دیگه چیزی نداشتم که بگم از دست دادم؛

بازم گفتم خدایا تو برس به فریادم ؛

چشام و می بندم ولی چیزی نیست به یادم

به یادم میارم که چه ساده دادی به بادم؛

ببین چه شادم که گفتی تا تهش باهاتم؛

فقط اومدی دچارم کنی به درد و ماتم؛

شمع عشقم به دسته کی ساده خاموش شد؛

شاید باد اومد  عشق مثل نور فانوس شد؛

وقتی یادم میاد اشک و التماس چشام؛

دیوانه وار می گریم واسه دوری نگات؛

برات می ساختم از جهنمه زشتم بهشت؛

دستات تو دستم بود بی خیال سر نوشت؛

بیاد اون روزهایی که بودیم خوش و خورم؛

که تو رو با خودم به اوج ابر ها می بردم؛

حتی نشد با سنگ صبوری دردا رو که بگو چرا؛

قلبم اسیر بند تو بود...........................؛

تو از خاطراتم بزار برام یادگاری

بهونه اشکام باشه تو شب های بی قراری؛

دل و که از منو عشقم بزار دستام جداشن؛

سهم من شب های تاریک سهم تو فردایی روشن؛

مجبورم نکن بگم که به تو هیچ حسی ندارم؛

آخه این دروغ اما دیگه چاره ای ندارم؛

تو بدون تا آخر عمر از دلم نمی ری هرگز؛

نمی خواد که سخت بگیری خیلی ساده؛

خداحافظ؛خداحافظ؛خداحافظ؛

دلتنگم... دلم براي خودم تنگ است... براي آن پرستوي مهاجري كه مسير بازگشت خود را گم كرده است... براي دخترك معصومي كه ارمغان زمستان است
خسته ام... ذهنم از هجوم افكار خسته است... از آن دلتنگي ها و منتظر بودن ها و دل به اميد بستن ها...شكسته ام... دلم به زير فشار غم شكسته است... دير زماني است دخترك غمگين درون آيينه را نمي شناسم...

دخترك غمگين درون آيينه مدتي است مرا نگاه نمي كند... نگاهش منتظر است... چشمهايش خيس و نجواهايش بوي غريب تنهايي دارد...

دلتنگم... براي آن پرستوي مهاجري كه زمستان سرد بي كسي را رها كرد و پا به سرزمين زندگی نهاد و سهمش از آن، دلتنگي هاي بي شمار و حسرت بود...

دخترك درون آيينه در انتظار بهار است... زمستاني كه او را به ارمغان آورد، گويي بهاري در پي نداشت... گرچه پرستوي مهاجر وجودش مسير بهار را گم كرده است اما دخترك درون آيينه در انتظار بهار است...

بود شمعي در غم پروانه اي

 روشن و تنها به فکر چاره اي

 شاپرک پروانه اي در فکراو

 آتشي در جان او افکنده بود

 درد پروانه ز درد شمع بود

 شمع هم از درد پروانه فروزان گشته بود

وفاي شمع را نازم كه بعد از سوختن

به صد خاكستري در دامن پروانه ميريزد

نه چون انسان كه بعد از رفتن همدم

 گل عشقش درون دامن بيگانه ميريزد

از دار دنیا منو یه ستاره

اونم که می خواد بره تنهام بزاره

هر چی که می گم نرو فایده نداره

می خواد دلمو به زانو در بیاره

برای هر چیز یه بهونه می یاره

تا میگم اخه میگه اخه نداره

میگم بیا تا یکی باشیم دوباره

اهسته ، اروم می گه نداره چاره

پیشش می شینم تا بتونه دوباره

گذشته هارو باز به خاطر بیاره

یادش بیارین دل عاشق بیچاره

تو دنیا چیزی نداره جز ستاره

پا میشه می ره منو تنها می زاره

با رفتنش رو دل من پا می زاره

از ابر چشمام بارون غم می باره

طفلی دل من که شده پاره پاره

من بی ستاره همه عمرم تباه

روزای عمرم همه رنگه سیاه

دونه به دونه نفسام بی ستاره

حتی یه ذره رنگ زندگی نداره

بی اون نمی خوام دیگه زنده بمونم

جز اون نمی خوام واسه هیچ کس بخونم

میرم یه گوشه تک و تنها می شینم

شاید بتونم کمی اروم بگیرم

  براي عشق قبول كن ولي غرورتت را از دست نده .

            براي عشق گريه كن ولي به كسي نگو.

                 براي عشق مثل شمع بسوز ولي نگذار پروانه ببينه.

                       براي عشق پيمان ببند ولي پيمان نشكن .

                        براي عشق جون خودتو بده ولي جون كسي رو نگير .

                          براي عشق وصال كن ولي فرار نكن .

                           براي عشق زندگي كن ولي عاشقونه زندگي كن .

                              براي عشق بمير ولي كسي رو نكش .

                                   براي عشق خودت باش ولي خوب باش.

عاشق                           عاشق تر

نبود در تار و پودش           دیدی گفت عاشقه عاشق

@@@@@@@   نبودش  @@@@@@@@@

امشب همه جا حرف  از آسمون و مهتابه  ،  تموم خونه دیدار این خونه

فقط  خوابه ، تو که رفتی هوای  خونه تب داره  ،  داره  از درو دیوارش غم

عشق تو می باره ، دارم می میرم از بس غصه خوردم ،  بیا بر گرد تا ازعشقت

نمردم، همون که فکر نمی کردی نمونده پیشت، دیدی رفت ودل ما رو سوزوندش

حیات خونه دل می گه درخت ها همه خاموشن، به جای کفتر و  گنجشک  کلاغای

سیاه پوشن ،  چراغ  خونه  خوابیده  توی  دنیای خاموشی  ،   دیگه  ساعت رو

طاقچه شده کارش فراموشی  ،  شده کارش فراموشی  ،  دیگه  بارون  نمی

باره  اگر چه  ابر سیاه  ،  تو که  نیستی  توی  این خونه ،   دیگه  آشفته

بازاریست  ،  تموم  گل ها  خشکیدن مثل خار بیابون ها ،  دیگه  از

رنگ  و رو رفته ، کوچه و خیابون ها ،،، من گفتم و یارم گفت

گفتیم و سفر کردیم،از دشت شقایق ها،با عشق گذرکردیم

گفتم اگه من مردم ، چقدر به من وفاداری، عشقو

به فراموشی ،چند روزه تو می سپاری

گفتم که تو می دونی،سرخاک

تو می میرم ، ولی

تا لحظه مردن

نمی گیرم

دل از

 تو